Clito

“In 1968 ontwikkelde Van den Berghe twee mobiele spellen genaamd Clito met aansluiting genaamd Clysma in regie van Raphael Opstaele. Beide plastisch mobiele spelen zijn erop gericht de mens bewuster te maken van zijn situatie als mens: in de eerste plaats als enkeling, als individu, als levend wezen, in de tweede plaats als lid van een gemeenschap, als schakel – op welk niveau ook – in een organisatie, een organisatie die bewerkt en waardoor men bewerkt wordt. Het wordt aldus duidelijk dat Van den Berghe’s realisaties niet op zuivere esthetische gronden dienen benaderd te worden, maar veeleer dat zij moeten beschouwd worden op grond van hun reden van bestaan.”

Uit: Verantwoording, H. Bex- Verschaeren, Archief Roland Van den Berghe.

“In het midden van een volledig verduisterde zaal bevond zich een vierkante zandbak. Vanuit de galerij weerklonken sirenes en elektronische geluiden die de ruimte een geladen, bijna beklemmende atmosfeer gaven. Vervolgens trad een jonge man naar voren, gekleed als een boy-scout en met een opvallende haartooi van zeker twintig centimeter hoog. Met een luidruchtig spuit apparaat bedekte hij het zand met witte schuimvlekken, terwijl het helse geluid van het toestel de ruimte vulde.

Aan de rand van de scène hing een raamwerk waarin wit papier was gespannen. Dit werd volledig met rode verf ingesmeerd, waarna een Senegalese performer er stuiptrekkende bewegingen in maakte. Ook zijn lichaam werd vervolgens met rode verf bewerkt, waardoor een intens tableau ontstond dat de toeschouwers niet spaarde: verfspatten bereikten het publiek.

Voor het tweede tafereel werden rode graszoden naast elkaar gelegd en daarna groen overschilderd. Een klein meisje, verlegen glimlachend en met een konijntje in haar armen, kwam midden in dit kunstmatige landschap te staan. Opnieuw werd de stilte doorbroken door het lawaai van dezelfde spuitmachine, die in enkele seconden de hele zaal vulde met een dichte witte mist. Weeral een tableau.